Eergistermorgen – maandag – stonden we zo rond 7 uur op en ik had binnen niet al te lange tijd de koffers gepakt. Even nog wat van de ene in de andere over gepakt om het onder de 23 kg (50 lb) te houden (we hebben zo’n weeghaak gekocht) en toen konden we op weg naar onze vaste diner. Nog één keer een lekker vet ontbijt voordat de duimschroeven aangedraaid worden bij Willeke.
Onze voeten wilden na nóg een keer Macy’s en nóg een keer 5th ave
In het hotel hebben wij onze kerstfoto gemaakt en die kunnen jullie binnenkort tegemoet zien!
De laatste spulletjes die wij kochten hebben we netjes in de koffers gedaan en toen konden wij op weg naar het Newark airport. De taxi chauffeur reed lekker door, tot groot ongenoegen van William trouwens want doorrijden is iets anders dan als een idioot ergens tussendoor scheuren. Bij Terminal C aangekomen was de rij bij de incheckbalie niet zo groot. Helaas heeft deze hele trip in het teken gestaan van rijen en ook nu kwam er maar geen schot in het inchecken. Gelukkig maar dat wij tegenwoordig bijtijds op zo’n vliegveld zijn anders word je er toch ietwat nerveus van. Wij checkten als ervaren reizigers zonder problemen in bij zo’n pilaar en konden op weg naar de douane. En ja hoor, daar stond ook een klein rijtje die ietsje sneller ging dan die bij het inchecken. Schoentjes uit, laptop uit de tas, riem af en wonder boven wonder ging het poortje niet piepen. Wel moest ik even de tas open maken omdat de internationale stekkers van Apple allerlei alarmbellen deed rinkelen.
Bij Ruby's diner een overheerlijke hamburger gegeten voordat wij aan boord van het vliegtuig gingn. We zaten op rij 8 maar toen wij onze handbagage wilden wegbergen was er nergens meer een vierkante centimeter. Volgens de steward kwam dat omdat iedereen zijn jas meeneemt het vliegtuig in. Joh, das raar om een jas aan te hebben in december. Maarja, door allerlei jassen eruit te halen kon William in ieder geval nog zijn laptoptas kwijt. Wij vroegen wat we met onze jassen moesten doen en de ‘smart ass steward’ zei met een grote grijns op zijn gezicht: Hold on to it, you might need them. Ik kon er eerlijk gezegd niet om lachen want ik zat klemvast tussen mijn handbagage die tussen mijn benen stond, een vrij gezette vrouw aan de linkerzijde en William rechts. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd en dacht: Als er nu iets gebeurd kom ik van z’n leven niet meer uit! Diezelfde ‘denkt dattie grappig is’ steward haalde met een chagrijnige bek mijn tas weg. William vroeg naar zijn supervisor en gelukkig zag die ook de humor er niet van in dus die bood zijn verontschuldigingen aan. Vandaag toch maar een officiële klacht ingediend bij Continental want als een vlucht overbooked is mag je natuurlijk nooit toestaan dat je met bizar grote koffers of vijf stuks handbagage dat vliegtuig in mag. Ach, in slechts zes en een half uur landden we weer op Schiphol en konden we gelukkig de beentjes weer strekken.Het was een fijne trip maar het is toch ook weer lekker om thuis te komen, te douchen in je eigen douche en een uurtje te gaan slapen in ons eigen bedje.
Om half acht reden we naar het World Forum voor Najib Amhali. Wat is het hier donker, is het vanavond wel? Ja, het is vanavond! We reden de parkeergarage in en tante Pollewop keek nog een keer goed op de kaartjes: het is in het Circus theater!! Sjongejongejonge wat een doos! Nouja,
we waren ruim op tijd voor een kop koffie voordat we neerstreken in het midden van rij 2.De show heet dan wel ‘the best of’ maar het meeste kwam mij onbekend voor. Op een paar klassiekers na dan: broodje shoarma, soa test en Aero Flot. We hebben zitten hikken van het lachen en ondanks dat we niet zo’n zin hadden om op stap te gaan, hebben we een grandioze avond gehad!
Vandaag hebben we wat boodschapjes gedaan, een mooie pan gekocht en de tweede Caramba prik gehaald. Nu zitten we gezellig met de kaarsen aan na te genieten van een heerlijke week.
Morgen weer richting ING!
