Aan al het goede komt een eind

Ik zit nu lekker op de bank de afgelopen week te overdenken en kan maar tot één conclusie komen: het was vermoeiend maar heerlijk!

Eergistermorgen – maandag – stonden we zo rond 7 uur op en ik had binnen niet al te lange tijd de koffers gepakt. Even nog wat van de ene in de andere over gepakt om het onder de 23 kg (50 lb) te houden (we hebben zo’n weeghaak gekocht) en toen konden we op weg naar onze vaste diner. Nog één keer een lekker vet ontbijt voordat de duimschroeven aangedraaid worden bij Willeke.

Onze voeten wilden na nóg een keer Macy’s en nóg een keer 5th avenue écht niet meer dus zijn we even de Public Library ingegaan. Of dat nu een goed idee was weet ik niet want het mooie statige gebouw heeft een heleboel trappen. In één van de prachtige leeszalen hebben wij de voetjes rust gegeven maar zodra we opstonden waren ze die rust al rap vergeten. Het was ineens lelijk begonnen met regenen dus kochten we voor 5 dollar een parapluutje die we later op de dag in het hotel achterlieten. We wilden eigenlijk nog wat eten voordat we terug naar het hotel gingen maar zagen daar op onduidelijke gronden vanaf.

In het hotel hebben wij onze kerstfoto gemaakt en die kunnen jullie binnenkort tegemoet zien!
De laatste spulletjes die wij kochten hebben we netjes in de koffers gedaan en toen konden wij op weg naar het Newark airport. De taxi chauffeur reed lekker door, tot groot ongenoegen van William trouwens want doorrijden is iets anders dan als een idioot ergens tussendoor scheuren. Bij Terminal C aangekomen was de rij bij de incheckbalie niet zo groot. Helaas heeft deze hele trip in het teken gestaan van rijen en ook nu kwam er maar geen schot in het inchecken. Gelukkig maar dat wij tegenwoordig bijtijds op zo’n vliegveld zijn anders word je er toch ietwat nerveus van. Wij checkten als ervaren reizigers zonder problemen in bij zo’n pilaar en konden op weg naar de douane. En ja hoor, daar stond ook een klein rijtje die ietsje sneller ging dan die bij het inchecken. Schoentjes uit, laptop uit de tas, riem af en wonder boven wonder ging het poortje niet piepen. Wel moest ik even de tas open maken omdat de internationale stekkers van Apple allerlei alarmbellen deed rinkelen.

Bij Ruby's diner een overheerlijke hamburger gegeten voordat wij aan boord van het vliegtuig gingn. We zaten op rij 8 maar toen wij onze handbagage wilden wegbergen was er nergens meer een vierkante centimeter. Volgens de steward kwam dat omdat iedereen zijn jas meeneemt het vliegtuig in. Joh, das raar om een jas aan te hebben in december. Maarja, door allerlei jassen eruit te halen kon William in ieder geval nog zijn laptoptas kwijt. Wij vroegen wat we met onze jassen moesten doen en de ‘smart ass steward’ zei met een grote grijns op zijn gezicht: Hold on to it, you might need them. Ik kon er eerlijk gezegd niet om lachen want ik zat klemvast tussen mijn handbagage die tussen mijn benen stond, een vrij gezette vrouw aan de linkerzijde en William rechts. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd en dacht: Als er nu iets gebeurd kom ik van z’n leven niet meer uit! Diezelfde ‘denkt dattie grappig is’ steward haalde met een chagrijnige bek mijn tas weg. William vroeg naar zijn supervisor en gelukkig zag die ook de humor er niet van in dus die bood zijn verontschuldigingen aan. Vandaag toch maar een officiële klacht ingediend bij Continental want als een vlucht overbooked is mag je natuurlijk nooit toestaan dat je met bizar grote koffers of vijf stuks handbagage dat vliegtuig in mag. Ach, in slechts zes en een half uur landden we weer op Schiphol en konden we gelukkig de beentjes weer strekken.

Het was een fijne trip maar het is toch ook weer lekker om thuis te komen, te douchen in je eigen douche en een uurtje te gaan slapen in ons eigen bedje.

Om half acht reden we naar het World Forum voor Najib Amhali. Wat is het hier donker, is het vanavond wel? Ja, het is vanavond! We reden de parkeergarage in en tante Pollewop keek nog een keer goed op de kaartjes: het is in het Circus theater!! Sjongejongejonge wat een doos! Nouja, we waren ruim op tijd voor een kop koffie voordat we neerstreken in het midden van rij 2.
De show heet dan wel ‘the best of’ maar het meeste kwam mij onbekend voor. Op een paar klassiekers na dan: broodje shoarma, soa test en Aero Flot. We hebben zitten hikken van het lachen en ondanks dat we niet zo’n zin hadden om op stap te gaan, hebben we een grandioze avond gehad!

Vandaag hebben we wat boodschapjes gedaan, een mooie pan gekocht en de tweede Caramba prik gehaald. Nu zitten we gezellig met de kaarsen aan na te genieten van een heerlijke week.

Morgen weer richting ING!

De flight crew beviel prima!

Het was een heerlijke ochtend waar we dit keer echt rustig aan hebben gedaan. Rond half 10 gingen we bij het hotel The New Yorker in de Tock Tock diner ontbijten.

Waarom daar? Nou The New Yorker ligt vlakbij Penn. Station en van daaruit vertrekken de treinen naar ‘t Meadowland Sportscomplex. De kaartjes kopen liep gesmeerd want William had alles van tevoren opgeschreven. Nog even door Borders bookstore gelopen maar er liep al een hele groene Jets golf richting perron 2 dus we kwamen aardig in de stemming.

De treinreis liep gesmeerd en inderdaad deden we er zo’n half uurtje over. Op de parkeerplaats waren de eerste gezinnen al aan het ‘tale gaten’, de tassen werden bij ingang C gecontroleerd en beiden werden we betast door een vreemde…..

Deze ‘Football experience’ is compleet anders dan een ‘baseball experience’. Veel luider, veel meer mensen op het veld en langs de lijn en cheerleaders natuurlijk! Bij de Jets heten deze langharige, langbenige, lenige dames: The flight crew! Eerlijk is eerlijk, ze zien er werkelijk fantastisch uit. Zelfs ik kon mijn ogen er nauwelijks vanaf houden. Het volkslied is bijna nog nooit zo mooi vertolkt als door deze dame, waarvan ik de naam even schuldig moet blijven. William had helemaal moeite om zijn ogen bij de wedstrijd te houden want van alle kanten kwamen mooie beelden zijn netvlies binnen.

De terugreis ging eigenlijk net zo snel en op een geordende wijze werden de supporters naar de treinen geleid. Ik haalde alleen wel even mijn #6 beertje van mijn jas af want ik was bang dat hij anders zou verdwijnen in het gedrang.
Vanuit Penn. Station zijn wij naar het Italiaanse restaurant gegaan waar we in de zomer altijd op het terras gaan lunchen. Na een teleurstellend voorgerecht keken we niet op van het heerlijke hoofdgerecht. Dat is immers de kwaliteit waarom wij iedere keer terugkomen. Geen koude calamari of zure garnalen salade.

Met een portie cannoli zijn we even later in het hotel alwaar we uitgeblust neerploffen. We hebben dan wel niet zoveel gelopen maar de hele dag buitenlucht en nieuwe indrukken maken een mens hongerig en moe. Die cannoli gaat er dan ook in als eh….cannoli….

Is het gratis ofzo?

Om half acht stapten we de hotelkamer uit om naar AVIS te gaan. Tja, het lijkt vroeg maar toen waren we toch al zo’n anderhalf uur wakker.

Bij AVIS waren de dames bijzonder vrolijk en toen William zei dat we naar Woodbury zouden gaan zag je de twinkeling in de ogen en kwam spontaan een grote grijns op het toch al zo’n vrolijke gezicht. “You do wear flats, do you?”

De auto piept heel irritant en we weten niet waar het vandaan komt!

Op onze eerste adresje, een Stop ’n Shop, gekeken naar Silk Therapy en Chi Iron Guard maar helaas was het een vergeefse stop. Geeft niks want verderop lag een Wall Mart waar we een groot deel van onze boodschapjes konden vinden. In de Rockaway Townsquare mall zat inderdaad een Eddy Bauer maar daar slaagde William niet. Ik heb wel 3 mooie pakjes gekocht bij Macy’s voor een totaal waar ik in NL misschien één pakje had kunnen bemachtigen. In diezelfde mall heb ik bij ‘Essentials’ twee flesjes Chi opgepikt.

De auto piept nog steeds en het is net of iemand de riem niet goed omheeft.

Woodbury Common Premium Outlets was een ervaring die ik niet graag weer wil meemaken. De zg valet parking was zelfs nog een pokkeneind lopen en de rest van de parkeerplaats stond helemaal vol. Wat een onbeschrijflijke berg mensen was er op de been zeg! Ik heb wéér leuke schoenen gekocht en prachtig ondergoed maar verder was er nergens normaal bij te komen. Bij de Uggs winkel stonden ze rijendik buiten te wachten en sorry Suus maar hier zijn we toch maar niet in gaan staan. Bij de J. Crew winkel kochten wij een leuke jamabroek voor William en slofjes voor mij. We hadden geen fut om nog verder te lopen dus gingen we lekker op weg naar ons volgende adresje.

Sjongejongejonge, wat een irritant piepje heeft die auto.

De Garden State Plaza mall was ook al zo achterlijk druk. William heeft er twee leuke shirts opgepikt en een Levis 501. De Khiel winkel was direct bij de ingang dus het hele boodschappenlijstje voor Liesbeth ingeslagen. Nadat ik bij NY en Company twee bloesjes gekocht had zijn we een hapje gaan eten in het Italiaanse restaurant, Pappa Razzi. Het was écht heel lekker en er zijn nog 8 zaken aan de westkust, ook in Boston dus wie weet gaan we er nog wel een keer eten.

Het geluid stond een beetje zachtjes van de TomTom en toen ik het wat harder had gezet ging die auto ook ineens harder piepen………

De auto is inmiddels teruggebracht, William heeft water en jus d’orange ingeslagen en ik ga zo op bed liggen met het toetje: een 6 laagse chocoladetaart!

Als we thuis zijn toch maar even de instellinggen van de Tom Tom nakijken.

Morgen: de Jets!

Och, die arme benen en voetjes!

Het begon weer vroeg maar daar hebben we altijd de eerste paar dagen last van. Gewoon om een uur of 9 richting ‘onze’ diner bij Grand Central waar we wederom lekker ontbeten.

Na het ontbijt direct naar Helen Coleshill, onze Finance collega die voor ons de Jets tickets in ontvangst heeft genomen. Met ieder een hele leuke toegangsbadge gingen we naar de 9e etage van het prachtige Helmsley op 230 Park Avenue. Helen was er nog niet en dat hadden we kunnen weten als ik het lichtje van de BB niet uit zou hebben gezet. Ach, binnen een kwartiertje was ze er en we hadden ook zó de tickets. Nog even naar de 13e etage waar ING Clarion van een wat mooier uitzicht kan genieten.

Hop, op naar Macy’s! We zijn van links naar rechts gelopen maar toen we de rij naar de roltrap zagen zijn we afgehaakt. Man, man, man wat was ’t druk. Zo druk hebben wij het er echt nog nooit gezien. Ook 5th avenue was niet om doorheen te komen en we weten nu waarom het black Friday heet. Voor de winkeliers zijn het gouden tijden maar ik weet wel dat je ons niet ziet tussen deze meute.

De Apple store was nog een beetje te doen en zeker toen er een dame naar mij toe kwam met de vraag of ik met cash of credit card wilde betalen. Zij kon mij met een mobiel kastje laten betalen en de receipts gingen naar mijn hotmail adres. Met een muis, een adapter set en een dock waren we binnen een kwartier weer buiten. Bij de Disney store weer een ontzettend leuke kerstbal gekocht – met Mickey als honkballer – en bij Nine West een paar prachtige schoenen. Over de laarzen die William graag wil dat ik koop, zit ik nog te twijfelen. We zijn nog een Aldo Shoes binnen geweest maar daar hadden ze niks leuks.

Dim Sum lunch was heerlijk alleen zat er één pakketje tussen waarvan we de herkomst van de inhoud niet helemaal konden achterhalen aan de textuur dus daar hebben we maar niet al te lang over nagedacht. Om nog maar even verder te gaan over het eten: het diner in het steakhouse wat Willliam had uitgezocht was heerlijk maar we konden niet wachten om af te rekenen. Van 8.30 am tot 8 pm op pad pffffffft, we zijn werkelijk verrot!

We hebben weer zó ontzettend veel kilometers te voet afgelegd dat Bill net tegen mij zei: “Je mag namens mij vermelden dat ik de afgelopen twee dagen zoveel gelopen heb dat ik niet van plan ben om de komende twee dagen de rest van mijn knietjes aan gort te lopen.”

Gelukkig maar dat we morgen een auto gehuurd hebben om naar een paar malls te gaan en dat we zondag naar de Jets gaan. We hebben nog veel te doen en de dingen die wij op ons lijstje hebben staan komen we weer niet allemaal aan toe. We zitten nu tegenover het WTC en ik wil dit keer wel naar het museum toe. Dat lijkt me best heel indrukwekkend n.l. Maar of we daar tijd voor hebben…..

De tv staat aan op American Football en ik kan haast niet wachten om onder de wol te gaan. Het is immers al 8.16!

Een dagje voor Willeke……

Na bijna 8 uur slaap werden we uit onszelf wakker. Maarja, als je om half 10 gaat slapen is dat wel heel erg vroeg in de morgen. Gelukkig konden we via network 1 en NBC de voorbereidingen volgen van de Macy’s Thanksgiving day parade.

Om negen uur richting Grand Central gegaan om bij die diner tegenover het Hyatt (waar wij vorig jaar verbleven) te eten. Het ontbijt was loeiduur maar wel erg goed. Van Grand Central richting 42nd street gelopen om te kijken naar de parade. Omdat ze vanaf 42nd de hoek omgingen naar 6th zijn we op 40th street gaan staan waar we de ballonnen de bocht om zagen komen en vervolgens voor ons langs zagen gaan. Ik was helemaal opgewonden van alle cartoon figuren die aan ons voorbij trokken en je kon aan de golf van spanning bij de kinderen (inclusief die van 45 jaar en ouder) horen dat er een bekende figuur de hoek omkwam. Op een gegeven moment kreeg ik het Spaans benauwd van alle mensen om ons heen, zijn we de menigte weer uitgelopen en hebben een uurtje in Bryant Park met een kop koffie en een brownie naar de ballonnen gekeken. De drie sterren met daarop ‘believe’ kondigden het einde van de parade aan: Santa op zijn slee!

Omdat alle wegen afgezet waren zijn we over de weg van Bryant Park naar Times Square gelopen. Wat een volk was er op de been zeg! Ze denken aan zo’n 3.5 miljoen toeschouwers en dat was duidelijk te zien. Ook waren er meer winkels open dan wij dachten maar het was geen dag om te winkelen. Gewoon lekker op Rockefeller plaza naar het schaatsen en in Central Park naar de koetsen gekeken. Een jonge Retriever kon zijn ogen en neus niet van die lekker ruikende paarden afhouden.
Op de één of andere manier lukte het niet om de metro in te komen – just used gaf de kaart aan – dus pakten we een taxi naar het hotel en een paar straten voor Church werd het erg warm en zijn we uitgestapt. Vlak bij het hotel een sandwich opgepikt in een Delhi en in het hotel lekker even uitgerust.

Om 4 uur pakten wij een taxi naar Radio City en voor de derde keer op rij moesten wij de chauffeur uitleggen waar het was. Hij reed er rustig voorbij n.l. De Radio City Hall is een prachtig gebouw en er is werkelijk alles aan gedaan om een Kerstsfeer te creëren. Nou, dat is ze gelukt! Natuurlijk was er zat te koop en met een kerstornament – tja William vond die kerstbal mooier – een magneetje, een programma en een gratis cd togen wij naar onze plekken. Bij ingang E kregen wij een gidsje met een 3D brilletje.

De show begon en ik heb aan één stuk door zitten genieten. De 3D film was echt spectaculair en de Rockettes konden wij niet op een foutje of onregelmatigheid betrappen. Af en toe een beetje héél Amerikaans maar ach, dat vind ik wel leuk. De 3D film, de Rockettes in de dubbeldekker en de 80 Santa’s die synchroon dansten met op de achtergrond nog eens 100 klazen op film. Tja, ik ben écht 45 maar op dat soort momenten vergeet ik de laatste 40 jaar gewoon maar even.

We hadden geen honger en zijn gelijk naar het hotel gegaan. We zullen wel weer veel te vroeg gaan slapen maar wat kan ons het ook schelen. De winkels zijn morgenochtend al om 4 uur open hahahahahahaha…

Nee hoor schat, ik ga geen Macy’s in met nog 100.000 anderen. Wij gaan lekker naar de Library!

Welke rij zullen wij kiezen?

Op De Brink ging vandaag de wekker op normale ‘werk tijd’ en het duurde ook even voordat William door had wat voor dag het was: Weekje weg!!
De laatste dingetjes in de koffers gedaan en omdat de alle wegen in de Randstad volgestouwd stonden met auto’s gingen we wat vroeger weg dan gebruikelijk. Om even over negenen reden we via Wassenaar naar Schiphol en het viel zeker niet tegen. Auto weggezet op lang parkeren en opgewekt naar de gate alwaar we enorm vriendelijk werden geholpen.
De rij bij de paspoortcontrole hadden we weleens langer gezien. Helaas had deze vrouwelijke douanier een hartgrondige hekel aan Aziaten en ze bladerde dan ook tergend langzaam iedere pagina van het paspoort door. Vlak voordat we het vliegtuig ingingen: PANIEK!!!! Waar is het fototoestel? Ik had het klaargelegd dus het is William zijn schuld….. Maar de paniek was in het vliegtuig alweer over want hij zat gewoon in de handbagage. Tuttebel kan me toch een snuitje trekken, WOW!


Het is overal warm, en nee…..dat ligt niet aan de overgang! Het vliegtuig stond op braadtemperatuur waardoor we het dubbel benauwd kregen in die kruipruimte. Jeetje wat ben je toch verwend als je wel eens business class vliegt zeg! Ach, al met al viel het wel mee hoor. Over Continental hebben we absoluut niets te klagen. Het eten was niet écht slecht, de films on demand waren niet te verstaan maar de spelletjes waren heel erg leuk en je had ieder een eigen schermpje.

De rij bij de douane was niet lang maar de wachttijd was des te langer. Een kudde non habla’s sprak geen andere taal dan Spaans en er was ook nog iets mis. Toen we eindelijk aan de beurt waren konden we gelukkig gewoon Amerika in. De fout die met de zomervakantie was gemaakt met de vingerafdrukken was dus door de dienstdoende douanier in Philadelphia helemaal hersteld.

Bij de taxi’s stond ook al geen lange rij en doordat een dame onze bestemming alvast noteerde ging het allemaal vrij snel. Taxi 228 was een wat minder goede keuze. De Ghanees vroeg ons of hij de Hollandtunnel moest nemen en toen wij aangaven dat hij dat zelf mocht beslissen ging hij midden op de weg rijden om zijn navigatie in te stellen. Ik heb ’t adres wel 5 keer uitgespeld voor hem maar jeetje, hoe moeilijk kan Church street zijn? Afgezien van het feit dat het in de auto stonk naar kattenpis reed deze gek als een idioot richting ons hotel. Hij probeerde zelfs een Hummer van de weg af te rijden.

Nouja, we hebben lekker een hapje gegeten bij TGI en liggen uitgeteld op bed. Het is immers al half vier in de ochtend (21:25 plaatselijke tijd) en we gaan eindelijk met de voetjes omhoog.

Morgen: Macy’s Thanksgiving Day Parade en de Radio City Christmas Experience with the Rockettes.

Woensdag gaan we. Willeke der voeten houden zich goed na Cannes en de flightcrew staat te wachten.

Blij

Twee weken zijn we fans van de Jets en ze winnen ter ere van ons gelijk hun eerste wedstrijd.

Iedereen is blij met onze komst, sommige dansen zelfs.

Football (American wel te verstaan)

Een grote fan ben ik er niet van maar een hekel heb ik er zeker ook niet aan. Op ESPN America kijk ik er soms wel eens een kwartiertje naar en speel mee in een Fantasy league maar een wedstrijd live in het stadion met alles erom heen heb ik nog nooit gezien, Willeke trouwens ook niet.

Nu leek het een mooi moment ervoor. De Giants spelen zondag 29 november 2009 uit maar de NY Jets niet, spelen ook in het Giants stadion, dit jaar voor het laatst volgend jaar is hun eigen stadion vlak naast dat van hun rivalen klaar.

Het is voor Football veel lastiger om aan kaartjes te komen dan voor baseball, twee redenen zijn daar voor op te noemen. Ten eerste is Football tegenwoordig populairder dan baseball en ten tweede spelen ze maar éénmaal per week in plaats van elke dag. De spoeling is gewoonweg dunner.

Gelukkig bestaat er tegenwoordig zoiets als StubHub. Hier verhandelen de fans hun kaartjes op een legale manier. Als je een kaartje koopt staat datzelfde StubHub garant dat je dat kaartje ook daadwerkelijk krijgt of anders je geld terug. Een hele verbetering met vroeger en de zwarte handel. Maar dit niet alleen het stelt je ook in staat om kaartjes te kopen die normaal alleen naar seizoenkaarthouders gaan. Wij hebben twee kaartjes in vak 129 rij 21.



Het stadion ligt in East Rutherford NJ. Kunnen we vanaf `Manhatten een subway en aansluitend een trein nemen. De Meadowlands Rail stopt voor het Giants stadion.

Nog even over StubHub: afgelopen mei hadden we tickets via hun 3 rijen achter de Orioles dugout en die konden we gewoon thuis printen. Makkelijk dus. Voor het Football was daar nauwelijks mogelijkheid voor. Nu kan je via StubHub eigenlijk geen kaarten bestellen als je in Nederland woont, Duitsland, Engeland gaat wel maar hier (nog) niet. Kreeg dan ook van hun via e-mail het advies, deze kaarten, indien mogelijk, naar familie, vrienden of desnoods naar het hotel te laten sturen. Normaal ‘gebruiken’ we Heppie en Nils daarvoor die in Boston wonen maar Willeke heeft in NYC contacten bij ING. Zo gezegd zo gedaan, Helen had er geen enkel probleem mee om de kaarten op te vangen en ze voor ons te bewaren. ING is op de vrijdag na Thanksgiving open en wij kunnen met onze pasjes daar gewoon naar binnen om ze op te halen.

Ik de kaartjes besteld, kreeg een bevestigingsmail van de bestelling, met daarop de “shippinginfo” correct. Edoch het tweede mailtje waarbij werd bevestigd dat de eigenaar akkoord was, dat FedEx de kaarten zou oppikken en in NYC zou afleveren werd mijn naam ineens in het adres verwerkt. Niks Helen en ING Finance maar William Teixeira. Werden wij niet vrolijk van, Willeke gebeld met StubHub maar daar werd verteld dat het gewoon naar Helen ging. Nu ja het klopte ook want gisteren hadden we onze collega in NYC aan de telefoon dat ze de kaarten op haar bureau had liggen en dat ze der nog een kortingskaart bij had gedaan voor b.v het MoMa, erg aardig.

Nou vrijdag 27 november de boel oppikken zodat we die zondag in het onderste vak helemaal aan de linkerkant van deze foto kunnen gaan zitten, het zal mij benieuwen!

Zaterdagje rijden langs Willeke haar winkels

Als je éénmaal op de letters klikt zie je waar ik der allemaal heen moet rijden.


View Larger Map

Zo een autootje gehuurd voor zaterdag. Via Avis.com was die inc verzekeringen 124 euro, via Expedia kon het niet via de 24 uurs vestiging op de 43st straat en via Avis.nl kon dat wel voor 56 euro. Deze is het geworden.

Waarom niet naar Liverpool en wel naar NYC

Tja, Willeke wilde in het najaar nog maar een weekje weg, de twee weken in de lente waren niet voldoende geweest zei ze. Nou der slaafje gelijk maar aan het werk, jullie kennen dat inmiddels wel. Willeke maakt haar wensen kenbaar en ik ga ze uitvoeren.

De laatste tijd had ze het weer veel over Engeland viel mij op, Londen in dit geval, nu weet ik niet of het voor Emma, haar werk, of voor Leisure was. Ik luister selectief, als ik naar alles geluisterd had was ik na 20 jaar nog veel dover geweest. Het is echt niet te doen kan ik je verzekeren. Waar was ik gebleven, korte attention span heb ik nu eenmaal, heb ik van jongs af aan, mijn moeder werd er gek van – en ik van haar- zat ik na 2 minuten alweer bij heel iets anders met mijn gedachte en zij maar doorratelen over iets, wat buiten haar, niemand kon boeien. O ja, ik had het over Willeke en Londen.

Nu wil het toeval dat ik al een tijdje naar Anfield Road wil, lijkt me een keer leuk om mee te maken. Ligt helaas niet in Londen maar in Liverpool, begint ook met een L zullen we maar zeggen. Genoeg te doen in datzelfde Liverpool overigens. Je kan er naar FFTT of het LM verder kan je der best wel aardig jagen op schoenen en tassen, kortom wij waren die drie of vier dagen wel doorgekomen.

Waarom gaan jullie dan niet gewoon heen? Tja vorig jaar kostte zo’n reisje in een 3 sterren hotel 350 euro, vond ik al aan de prijs voor een tussendoortje maar nu vragen ze vrolijk een bedrag tussen de 495 euro en 795 euro afhankelijk tegen wie Liverpool thuis speelt. Ja en dat pp en voor twee dagen, moet ik nog verlengen ook.

Dus ik met hangende pootjes terug naar Willeke, zij link natuurlijk en ze snauwde: “ga dan maar kijken of je iets kan regelen in NYC zodat ik kan winkelen”. Tja, ik durfde natuurlijk niet nogmaals nee aan haar te verkopen en dat hoefde ook niet. We vliegen met Continental airlines en logeren bepaald niet misselijk in het Millenium Hilton. Vijf nachten en dat voor 780 euro pp. Ik hoef vanavond niet op de bank te slapen.

De komende tijd zullen we jullie op de hoogte houden van wat we van plan zijn daar te doen en vanaf 25 november 2009 wat ervan terecht komt, ik kan alvast verklappen dat Willeke erg uitkijkt naar de Macy's Thanksgiving Day Parade.

O ja voor degene die het niet doorhad, Liesbeth bij voorbeeld, natuurlijk doet mijn lieve Willeke niet zo tegen mij, ik schreef het bovenstaande Tongue-in-cheek.

Bill