Waarom daar? Nou The New Yorker ligt vlakbij Penn. Station en van daaruit vertrekken de treinen naar ‘t Meadowland Sportscomplex. De kaartjes kopen liep gesmeerd want William had alles van tevoren opgeschreven. Nog even door Borders bookstore gelopen maar er liep al een hele groene Jets golf richting perron 2 dus we kwamen aardig in de stemming.
De treinreis liep gesmeerd en inderdaad deden we er zo’n half uurtje over. Op de parkeerplaats waren de eerste gezinnen al aan het ‘tale gaten’, de tassen werden bij ingang C gecontroleerd en beiden werden we betast door een vreemde…..Deze ‘Football experience’ is compleet anders dan een ‘baseball experience’. Veel luider, veel meer mensen op het veld en langs de lijn en cheerleaders natuurlijk! Bij de Jets heten deze langharige, langbenige, lenige dames: The flight crew! Eerlijk is eerlijk, ze zien er werkelijk
fantastisch uit. Zelfs ik kon mijn ogen er nauwelijks vanaf houden. Het volkslied is bijna nog nooit zo mooi vertolkt als door deze dame, waarvan ik de naam even schuldig moet blijven. William had helemaal moeite om zijn ogen bij de wedstrijd te houden want van alle kanten kwamen mooie beelden zijn netvlies binnen.De terugreis ging eigenlijk net zo snel en op een geordende wijze werden de supporters naar de treinen geleid. Ik haalde alleen wel even mijn #6 beertje van mijn jas af want ik was bang dat hij anders zou verdwijnen in het gedrang.
Vanuit Penn. Station zijn wij naar het Italiaanse restaurant gegaan waar we in de zomer altijd op
het terras gaan lunchen. Na een teleurstellend voorgerecht keken we niet op van het heerlijke hoofdgerecht. Dat is immers de kwaliteit waarom wij iedere keer terugkomen. Geen koude calamari of zure garnalen salade.Met een portie cannoli zijn we even later in het hotel alwaar we uitgeblust neerploffen. We hebben dan wel niet zoveel gelopen maar de hele dag buitenlucht en nieuwe indrukken maken een mens hongerig en moe. Die cannoli gaat er dan ook in als eh….cannoli….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten